Bugün 20 Kasım. Nefret Suçu Mağduru Transları Anma Günü.
Kaybettiğimiz arkadaşlarımızın hafızası, mücadelemizin her gününde bizlerle yaşıyor. Özellikle bu 20 Kasım ise, geçmişte yaşananları bugünün saldırılarından ayrı düşünemeyeceğimiz bir döneme denk geliyor. Ve; trans varoluşunun sistematik biçimde kriminalize edildiği, örgütlü mücadelemizin hedef alındığı ve yaşam alanlarımızın giderek daraltıldığı bu dönemde, hatırlamak her zamankinden daha güçlü bir politik sorumluluk taşıyor.
O sebeple bu 20 Kasım'da temamız: Hatırla!
Bu topraklarda transların köklü direniş ve mücadele tarihini hatırla!
1987'de polis şiddetine karşı açlık grevine başlayan transların cesaretini hatırla!
Ülker Sokak'ta mahallelerini savunan trans kadınların inadını hatırla!
Eryaman'da çetelere karşı verilen mücadeleyi hatırla!
Ve bugün sahip olduğumuz mücadele mirasına baktığımızda, hiçbir hakkın kendiliğinden verilmediğini ve hiçbir kazanımın örgütlenmeden doğmadığını hatırla!
Hatırla çünkü;
Bugün aynı tarihsel şiddetin farklı biçimleriyle karşı karşıyayız. Özellikle son iki yıldır giderek yoğunlaşan gözaltılar, tutuklamalar, örgütlerimize yönelik fesih talepleri, kolluk baskısı, ev mühürlemeleri, çarklarda nefret saldırıları ve hayatlarımızı kuşatan yasaklarla sürdürülen saldırılar, trans varoluşunu kriminalize etmeyi amaçlıyor.
Bir zamanlar “asayiş” ve “genel ahlak” denilerek meşrulaştırılan şiddet, bugün “aileyi koruma” söylemiyle yeniden üretiliyor. Değişen söylemlerin ardında ise aynı erkek egemen tahakküm var: Kimin yaşayacağına, kimin sokakta yürüyebileceğine, kimin bedeni üzerinde söz sahibi olacağına karar verme arzusu.
Hatırlamak zorundayız!
Çünkü bizler bugün, bizden önce yaşayan, direnen ve aramızdan alınanların tarihini taşıyoruz. Bu tarih bize yalnızca ne yaşadığımızı değil, birbirimize nasıl sahip çıktığımızı, en ağır baskı dönemlerinde nasıl örgütlendiğimizi de anlatıyor ve hatırlatıyor.
Hatırlamak zorundayız çünkü hafıza yalnızca geçmişe değil, geleceğe karşı da sorumluluğumuzdur.
Bugün hapishanelerde haksız yere tutsak edilen, özgürlükleri ellerinden alınan arkadaşlarımız; şiddet ve baskı altında yaşamını sürdürmeye çalışan, sokaklarından ve yaşam alanlarından sürülen translar ve nefret cinayetlerinde kaybettiğimiz lubunyalar, aynı mücadele tarihinin parçalarıyız. Bizi birbirimizden koparmaya, varlığımızı görünmez kılmaya ve sesimizi hapishane duvarlarının ardına hapsetmeye çalışanlara karşı, dayanışmamızla birbirimize tutunuyoruz.
Çünkü biliyoruz ki arkadaşlarımızın özgürlüğünün ellerinden alınması, yalnızca onların yaşamlarına yönelik bir müdahale değil; hepimizin varoluşuna, haklarına ve özgürlüğüne yöneltilmiş bir saldırıdır.
Birimizin özgürlüğü hepimizin özgürlüğüdür.
Bu yüzden de kaybettiklerimizi anmak, yalnızca geçmişte yaşananları hatırlamak değil; bugün özgürlüğünden mahrum bırakılan arkadaşlarımızın özgürlüğünü, şiddet altında yaşamaya zorlananların yaşam hakkını ve hepimizin onurlu bir yaşam sürme mücadelesini savunmaktır.
Kaybettiklerimizin bıraktığı boşluğu hiçbir sözün dolduramayacağını biliyoruz.
Ancak onların yokluğunu sessizliğe, maruz bırakıldıkları şiddeti unutulmaya teslim etmeyeceğiz. Çünkü hatırlamak, yalnızca kaybettiklerimize duyduğumuz özlemi yaşatmak değil, onların parçası olduğu mücadeleyi sürdürme sorumluluğunu üstlenmektir.
Bu 20 Kasım'da yasımızı birlikte tutuyor, hafızamıza sahip çıkıyor ve örgütlü transfeminist mücadelemizi büyütme sözümüzü yineliyoruz.
Çünkü hatırlamak; ölümlerimizi münferit olaylar olarak gösterenlere, varoluşumuzu suç sayanlara ve mücadele tarihimizi silmeye çalışanlara karşı sesimizi yükseltmektir.
Kaybettiklerimizin isimlerini, yaşamlarını ve mücadelelerini unutturmamak; bugün hayatta olanlarımızın aynı şiddete maruz bırakılmadığı bir gelecek için mücadele etmektir.
Çünkü hatırlamak, mücadalemizin yapı taşıdır. Hatırlamak, unutturmamaktır!
Bizler hep buradaydık. Hala buradayız ve hiçbir yere gitmiyoruz!
Kaybettiklerimizin anısına saygıyla, hepinize sımsıkı sarılıyoruz.
Görsel tasarım ve illüstrasyon: Syntia (@syntia.xox)